Duyulur muydu okyanuslarda
bir deniz kızının ağlayışı; merak ederdik
beyaz köpüklü dalgalar kırılgan hıçkırıklar
ve alaca karanlıkta yuvarlanan pırıltılarda
görülür müydü bir denizkızının
ağlarken geceye döktüğü denizyıldızları
.
ya biz, ya siz, ya denizkızı için yolardık
papatya yapraklarını; ne çıkarsa bahtımıza
uçuşurdu ateşböcekleri’ nin kanatlarında
.
gizlemişti bizi sazlıkta küçük göletlere merakımız
gömülüyken kumsala yan yana ayaklarımız
sonra o sesler gelen gümbürtüler göklerden
anlamıştık okyanusun kırılan kalbinde
aradığımız denizkızını bulduğumuzu
görüyorduk, gün gidiyor ay doğuyor o ağlıyordu
.
anlıyordum ben tüm kıyılardan görülen
kara bir bulutu yararak kamçı gibi çakan
yıldırımlar ağlatıyordu denizkızlarını
.
sen, ayıramamıştın hiç birini o zamanlar
hepsi bir, hepsi okyanus, hepsi denizdi
bir farkı yoktu kin tutan ayrılıkların
içimizde gizlediğimiz okyanus sahilinden
sanki kıyılarda bilmeden bastığımız
denizkestaneleriydi acıtan adımlarımızı
saklandığımız o sazlıkta hep aynı kaldı böylece
karanlık sulara birer birer parıldayıp akan
ve okyanuslara yanıp dökülen denizyıldızları