Yıl dört mevsim on iki ay
Yıl üçyüzaltmışbeş gün
Olur olmaz yerinde
Gecenin ve gündüzün
Tenimde uyanıyor senin
çığlık çığlığa tenin kültürkültür kırmızı
Kanıyor elimde her karpuz
Ne bir uyku gecelerimde
Ne düş ne bir huzur elmaya sakalımı sürtüyorum
Yanakların düşünce aklıma
Eğilip alıyorum kirazı ıslak
Dudaklarını alır gibi ağzıma gözlerinden akıyor ardarda kaç kuğu
Sonra bütün kuğu eğimleri boynunda
Omuzlarında sırtının oluğunda
Saçların bir gümüş uğultu uçup uçup ellerimi aranan
Memelerin değirmi buğusu
Belin
Belinin çukuru
Deli edecek beni deli edecek beni
Durduk yerde başlayan
Kalçalarındaki müzik
Ve çisil çisil uanmış
Bulutları kıvırcık... her bahar bir kuş uçarsa hüznün
Sevglim kuş bahçesine döner yüzün
Büsbütün uçurmalı oysa geceme seni
Bilerek isteyerek unutup herşeyi
Açlığı şurada kavgayı orada
Militanı sorguda işçiyi sokakta
Parmaklarımızda günboyu güneş
Böğürtlen yer gibi temmuz tepelerinde
Mosmor sevişmeliyiz seninle sabaha kadar